“Δεν μπορούμε να προχωρήσουμε με επιδερμικές αλλαγές, με μικρές διορθωτικές κινήσεις σε επιμέρους τομείς. Οι αλλαγές πρέπει να είναι πολύ βαθιές και να αφορούν το DNA της λειτουργίας των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων”. Με αυτά τα λόγια η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου κήρυξε ουσιαστικά τον πόλεμο στο Δημόσιο πανεπιστήμιο και προανήγγειλε την πλήρη παράδοσή του στα συμφέροντα των επιχειρήσεων.
Το ΠΑΣΟΚ μετά από μία σαρωτική επίθεση τους τελευταiους μήνες στα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα έρχεται με “αέρα νικητή” να διαλύσει το δημόσιο πανεπιστήμιο. Το σχέδιο νόμου έρχεται στην ουσία να καταργήσει το πανεπιστήμιο όπως το ξέραμε μέχρι σήμερα. Ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του πάει περίπατο και ο κοινωνικός του ρόλος ως εστία οργάνωσης κοινωνικών αντιστάσεων μπαίνει στο στόχαστρο. Οι μεταρρυθμίσεις του ΠΑΣΟΚ και του μνημονίου στα εργασιακά είναι ανγκαίο να στοιχηθούν με την εκπαίδευση φέρνοντας και τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Η παράδοση της διοίκησης των πανεπιστημίων σε μάνατζερς, οι αλλαγές στη δομή και το χαρακτήρα των σπουδών, η αλλαγή του τρόπου χρηματοδότησης και η περικοπή των παρεχόμενων πόρων, συνιστούν μια ιστορική επίθεση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που έρχεται να ξεθεμελιώσει οποιαδήποτε κατάκτηση του εκπαιδευτικού και λαϊκού κινήματος την τελευταία 30ετία. Συρρικνώνει το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστημίου, μετατρέπει τη λειτουργία του σε αυτή μιας τυπικής ΑΕ, κατακερματίζει τα εργασιακά δικαιώματα των αποφοίτων του, ευθυγραμμίζοντάς το με τον κοινωνικό μεσαίωνα της τρόικας. Ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα παράγει ένα “νέο” τύπο εργαζόμενου: ευέλικτο, υπερεξειδικευμένο, πειθαρχημένο στην εκάστωτε εργοδοσία, που δε θα έχει ιδέα από συλλογικά δικαιώματα και διεκδικήσεις.
Απέναντι στο πανεπιστήμιο του ΔΝΤ δε θέλουμε να βρεθούμε άκριτοι θεματοφύλακες του υπάρχοντος πανεπιστημίου. Ένα απλό “όχι” στο νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου δεν είναι πλέον αρκετό. Εμείς προτάσσουμε το δικό μας πανεπιστήμιο. Αυτοδιοιηκούμενο από τους φοιτητικούς συλλόγους, τα μέλη ΔΕΠ και τους/ις εργαζόμενους εργαζομένους-ες μέσα σε αυτό μέσα από συλλογικές και δημοκρατικές διαδικασίες.. Που θα προσφέρει πλήρως δήμόσια και δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση υψηλού επιπέδου σε όλους και όλες με ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο που θα είναι και η μόνη προϋπόθεση για να βρούμε δουλειά. Ένα πανεπιστήμιο ανοικτό στην κοινωνία και τις ζωντανές κοινωνικές της διεργασίες και όχι στο έλεος της αγοράς και του κεφαλαίου.
Σε αυτή την περίοδο είναι αναγκαία η σύνδεση αυτού του αγώνα με το συνολικό κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο -που αυτή τη στίγμη καθορίζεται από το μνημόνιο- για να μπορέσει να γίνει κομμάτι ευρύτερων κοινωνικών αγώνων. Χρειάζεται να μπουν οι βάσεις της συνολικής αμφισβήτησης της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ και της τρόικα που κομμάτι της αποτελεί το νέο νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να παρουσιάσει το φοιτητικό κίνημα, όπως και οποιοδήποτε άλλο τμήμα της κοινωνίας που αντιστέκεται, ως συντεχνία που παλεύει για τα στενά δικά του συμφέρονται πρέπει να αποκρουστεί.
Για να το πετύχουμε όμως αυτό χρειάζεται ένα μαζικό πανεκπαιδευτικό (και όχι στενά φοιτητικό) κίνημα που να μπορέσει να βγει μαχητικά στο πλευρό των εργαζομένων ενάντια στο μνημόνιο και το ΔΝΤ. Η ενότητα όλων των δυνάμεων της αριστεράς που αντιτίθενται στο μνημόνιο συνολικά και την νέα αντι-εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι αναγκαία συνθήκη για να είναι οι αγώνες μας νικηφόροι. Και πλέον χρειάζεται να υιοθετήσουμε περισσότερο μία λογική μετώπου που πάει ένα βήμα παραπέρα από την “στενά” κοινή δράση στο κίνημα. Οι συνθήκες είναι εξαιρετικά κρίσιμες και η παραμικρή αποδυνάμωση του κινήματος συνιστά έγκλημα. Χρειάζεται όμως και ενότητα σε κοινωνικό επίπεδο, εννοώντας τη κοινή δράση και συμπόρευση με τους πανεπιστημιακούς και τους/ις εργαζόμενους/ες στο πανεπιστήμιο. Ιδιαίτερα όμως με τους πρώτους χρειάζεται να κάνουμε πιο τολμηρά βήματα συντονισμού με το ριζοσπαστικό κομμάτι των καθηγητών και όχι να κάνουμε πως δεν υπάρχουν ή να μη θέλουμε να τους δούμε στο όνομα μιας “ξεκάθαρης πολιτικής βάσης” του ποιος είναι πιο αριστερός και εν τέλει να εμποδίζει αυτόν το συντονισμό.
Ο δικός μας μονόδρομος θα είναι αγώνας διαρκείας και αντίσταση στο μνημόνιο και την τρόικα. Η επίθεση στο πανεπιστήμιο είναι μέρος της συνολικής επίθεσης που έχει εξαπολυθεί τους τελευταίους μήνες. Να επαναφέρουμε τις εμπειρίες του κινήματος ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 και τις εμπειρίες της εξέγερσης του Δεκέμβρη(αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, αυτοοργάνωση). Μόνο που τώρα χρειάζεται πιο συνολικές και πολιτικές απαντήσεις για να είναι νικηφόρος ο αγώνας μας. Δε δεχόμαστε να πληρώσουμε ένα χρέος που δε δημιουργήσαμε ποτέ με αντάλλαγμα το μέλλον μας! Ανοίγεται μπροστά μας η δυνατότητα να ξεδιπλωθεί ένα μαζικό πανεκπαιδευτικό κίνημα που θα μπορέσει αφενός να τσακίσει το νέο νομοσχέδιο και να ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση της τρόικας και του μνημονίου και αφετέρου να λειτουργήσει ως πυροδότης ευρύτερων κοινωνικών αντιδράσεων. Aς τους δείξουμε ότι τέτοιες ευκαιρίες δεν τις χάνουμε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου